سلام ...

امیدوارم حال همگی خوب باشه ... خیلی این چند وقت درگیر بودم و کماکان هستم ولی دیگه بعد از یکی دو هفته امروز و فردا کردن ، خودم دیگه خجالت کشیدم و گفتم که باید یه چیزی بنویسم  ... راستش دل خودم هم تنگ شده بود ...

این چند وقته خیلی خبرا شده ... کوچیک و بزرگ ...

تا اونجایی که خودم یادم میاد تا قبل از ماه رمضون رو تعریف کرده بودم ... حالا دارم فک میکنم این همه چیز رو چطوری بگم و از کجا شورو کنم ...

بهترین کار میتونه این باشه که یه توضیح مختصر از وضعیت فعلی بدم و بعد یکی دو تا فلش بک اساسی ...

خب ...

گویا قسمت ماست که تا میشه از خونه دور بشیم ... اولش که ۷ ساعت بود ... حالا یه ۸ ساعت دیگه رو هم باید بهش اضافه کرد ... البته با هواپیما !

به قول یه بنده خدا توی هواپیما ..." آنجا از آن وره آبها هم دور تر است " ...

در کانادا هستم ... و در شهر تورنتو که بماند چیزایی که از اینجا تعریف کنم ... فقط بگم که اگه بگم "ایرانتو" و  یا "تهرانتو" پر بیراه نگفتم ... این یکی دو ماه رو کار خاصی ندارم و دارم خودم رو برای زمستون قطبی و شوروع ترم ژانویه آماده میکنم ... البته تا دیروز اوضاع خیلی قروقاطی بود ... دیروز بود که نهایی شدن اجاره ی یه سر پناه تا حد خیلی زیادی خیالم رو راحت کرد ...

خب ... حالا فلش بک ... آماده ... تصویر الان داره میلرزه ... نور تصویر زیاد شد ... اون صدای مخصوص فلش بک داره میاد ...  آآآ ... رفتیم به یک ماه و نیم پیش ... 

............................................................................................................................................................

انگلستان ... برمینگهام ... اوایل سپتامبر ۲۰۰۸ ...

هوا کما کان خاکستری ... گهگداری هم آفتاب میاد یه حالی میده و دوباره میره پشت ابر ...

چند روز دیگه ماه رمضون شوروع میشه و من اصلا آماده نیستم ... هم جسمی و هم ذهنی ! ممد آقا هم در ناف عسلویه مشغول خاکبرداریه ... سهند هم حالش خوبه و اون هم چون تازه رسیده هنوز گیج میزنه ...

شبا یا اون میاد خونه ی ما یا من میرم اونجا ... اغلب اوقات با هم هستیم ...

همه چیز عین قبل ه و امن و امان ... خبر خاصی نیست ...

بیشتر از قبل سینما میریم و اکثر فیلمهای این ماه رو دیدیم ... چون دیگه فارغ التحصیل شدیم دیگه زیاد دانشگاه کار نداریم ... خوش میگذره ... یه شب خونه ی علی محمد خانی از بچه های گل برمینگهام ، فردا شبش خونه ی ما ، شب بعد خونه سهند اینا و خلاصه از این داستانا ...

تا اینکه ماه رمضون شوروع شد ... اوایل که هنوز عادت نداشتم و چند روزی بی سحری گرفتم ... بعدشم که موقع افطار میشد ، تازه یاد آشپزی میوفتادم ... خلاصه تا اومدیم بفهمیم که ماه رمضون شورو شده یه یه هفته ای گذشت !

بعدش با سهند دیگه نوبتی کردیم ... یه روز سحری خونه ی اونا و افطاری خونه ی ما و برعکس بالعکس ! البته خونه ی علی اینا و یکی دو تا از بچه های دیگه هم میرفتیم ...

توی این مدت هم باید کم کم وسایل رو جمع میکردم و تازه دنبال یه شرکت میگشتم که اسباب و وسایل رو با کشتی بفرسته کانادا ! بلخره یه شرکتی که به دانشجوها تخفیف میداد رو پیدا کردم و دیگه جدی جدی شورو کردم به جمع و جور کردن ... فقط اندازه ی ۲ تا چمدون لباس و وسایل مورد نیاز گذاشتم کنار که با خودم ببرم ...

یه مسئله ای هم که توی اون مدت درگیرش بودم ، خونه ی سال بعد ممد بود ... چون دیگه  قطعی شده بود که من اونجا رو ترک میکنم () ، قرار گذاشته بودیم که ممد سال بعد (یعنی الان) بیاد جای من ... واسه همین من از خیلی قبل تر به صاب خونه مون ، خانم کار گفته بودم ... اما میگفت که بخاطر مشکلاتی که با پیتر داشته ، میخواد که از ۶ تا اتاق اون خونه ۳ ، ۴ تاشو بده به مستاجرها و دانشجوهای دختر ... میگفت که اگه اینجا توی ۱۱۵ میچلی لین نشد ، یه جای دیگه بهش میدم توی همون منطقه ی هاربورن ... اما بخاطر شرایط خونه و نزدیکیش به خونه ی سهند و دانشگاه و حیاط خوبی که داشت من اصرار میکردم که ممد بیاد جای من ! (که بلخره ممد رفت توی اون خونه !  بلخره صالحی گفتن ... ممدی گفتن ... رفیقی گفتن !) 

خوشبختانه از ۱۵ ماه رمضون ، ایرانیای برمینگهام مراسمشون شورو میشد و هر شب برنامه ی افطاری برقرار شد الحمدلله ! البته دیگه توی موزلی رود نبود ... بلکه یه ساختمون ۴ ، ۵ طبقه رو به مدت ۱۰ سال اگر اشتباه نکنم توی مرکز شهر دوتا کوچه پایین تر از مقر اصلی پلیس کونتی (همون استان خودمون ) وست میدلندز اجاره کرده بودن و خلاصه یه سری بنایی داشته که انجام داده بودن و رنگی زده بودن ... خلاصه جای خوب و نویی شده بود ... آشپزخونشم خیلی مجهز و خوب بود !

 دیگه ما اونجا مشغول بودیم و معمولا یه طوری برنامه میریختیم که همگی با هم بریم ... افطاری ها هم انصافا در حد تیم ملی بود خدایی !!! اول که چای و خرما (بعضی روزا شیر داغ ! ) یه روز هم شیر و دارچین ! که البته من دوست داشتم ... بعدش هم آشی ، سوپی ، فرنی مانندی خلاصه از این جور خوراکی ها ... و در انتها هم شام که هر شب فرق داشت و از تنوع خاصی برخوردار بود ... بعدش هم که دوباره برنامه ی چایی بود و همه تک میدادن به دیوار و دوره میشستن و از هر دری سخنی ! بعدش هر شب دعای افتتاح خونده میشد که معمولا هر چند صفحه رو یه نفر میخوند ... بعد هم سخنرانی و دوباره پذیرایی ...

روزای اول ، یعنی پانزدهم تا هفدهم اینا جمعیت خیلی زیاد نبود ... اما از ۱۸ هم به بعد یهو جمعیت چند برابر شد ! ممد آقا هم شب بیست و یکم رسید و نزدیکای افطار بود که رسید برمینگهام ... با مهندس باهم اومده بودن ... خلاصه از اون شب هم ممد آقا و مهندس هم به جمع اضافه شدن ...

قضیه ی خونه اینطوری بود که آدوین ، آخر سپتامبر میرفت آرژانتین واسه ادامه ی پروژش و من هم که اوایل اکتبر میومدم کانادا ... به جای من نوی اتاق من ، یه دختر انگلیسی که جنی بود اسمش فک میکنم ، قرار بود بیاد و بجای آدوین هم ممد  ... البته چون ممد ۲۳ سپتامبر (شب ۲۱ ماه رمضون) اومده بود یه ۸ ، ۹ روز جا نداشت چون أدوین آخر سپتامبر اتاق رو خالی میکرد ... که این مدت رو با هم توی اتاق من بودیم و وقتی هم که آدوین رفت و ممد رفت توی اتاق جدیدش ، من رفتم یه یه هفته ای رو باز با هم بودیم ... چون جنی خانم از اول اکتبر میومد ... و من تا ۶ اکتبر که میومدم کانادا جا نداشتم !

 ... خسته شدم ...  ... فک کنم واسه قسمت اول زیاد هم بود !

.....................................................................................................................................

یه چندتا عکس بذارم کیف کنین ! تاریخ عکسا مال ۲ هفته ی آخر ماه رمضان هستش !

وقتی دوباره ممد آقا تشریف آوردن ... هوا هم آفتابی بود ... گفتیم چندتا عکس بگیریم !

خانم کار (میس کار )هم که صاب خونه ی سابق من و فعلی ممد هستن ایشون هستن !

این هم منو مهندس ... دم خونه ی ما که الان خونه ی ممد آقاس ... سهند هم دم فلکه نزدیک خونه منتظر ما بود

آدوین هم آماده میشد که ۱۰ روز دیگه بره آرژانتین ... آشپزخونه ی خونه ! و البته باغچه ی جلوی آشپزخونه که میس کار حسابی بهش رسیده بود ... آخه خودش تا چند سال دیگه میخواد بیاد اونجا بشینه ...

به به ... دلم تنگ شد ...

یازان رو هم صدا کردیم ... اومد ... ممد هم وسایلش رو آورد و با هم مشغول چیدن کمد آشپزخونش شدیم !

البته من یک سری وسایل آشپزخونه رو با کشتی فرستاده بودم و یک سری رو هم زوری دادم به ممد ...

  این هم عکسهای شب ۲۳ ماه رمضون که با رفقا قرار گذاشتیم که بعد از مراسم شب قدر تا صب توی محل جدید تکیه بمونیم و ... سحری ما بودیم و یه آشپزخونه ی بزرگ و تمیز ... با کلی خوردنی های خوشمزه ی توش !!! تا میتونستیم خوردیم ...

زود بخونید که کلی هنوز مونده ...

نوشته شده توسط صالح در چهارشنبه بیست و دوم آبان 1387 |